Media

Tijdens de sluiting was er in de media een onjuiste beeldvorming ontstaan over het Zandpad en de Hardebollenstraat. Burgemeester Wolfsen deed alsof martelingen aan de orde van dag waren op het Zandpad, de exploitanten hielden slecht toezicht, waren van slecht levensgedrag en faciliteerden mensenhandel. 90% van de vrouwen stonden gedwongen achter het raam. Het Zandpad en de Hardebollenstraat waren terecht gesloten alsdus de media. Dit was het beeld waar ik mee te maken kreeg toen ik vergunningsaanvragen voor zowel het Zandpad als de Hardebollenstraat indiende.

Om die beeldvorming enigzins te beïnvloeden realiseerde ik dat er volledige transparantie nodig was, dat hield vooral in uit de anonimiteit treden en mijn verhaal vertellen, mijn verhaal als sekswerker, maar ook mijn verhaal als vergunningsaanvrager. Deze dubbelrol bleek voor de media een interessante te zijn. Na het indienen van de aanvraag begon ik met een select groepje media waar ik al eens eerder contact mee had gehad. Dat waren RTV Utrecht, en de Utrechtse edities van NRC en AD. Met Enzo van het NRC had ik al sinds 2009 contact destijds altijd als Sabrina, nu werd ik geinterviewd als vergunningsaanvrager en dat merkte ik aan zijn manier van vraagstelling. Eigenlijk was het meer een verhoor. Na alle vragen beantwoord te hebben was Enzo overtuigd van mijn goede intenties, dit was eigenlijk de eerste journalist waar ik een goed contact mee bleef onderhouden. De journalisten van RTV Utrecht en het AD wisselden vaak, waardoor je minder contact onderhoud. Enzo kreeg daarom vaak de primeur als er nieuws te melden was. Hierdoor veranderde ook langzaam de beeldvorming bij Enzo. Binnen een paar maanden veranderde er heel veel. Van verguningsaanvraag zandpad, naar opzegging ligplaatsen waterschap, de wijziging van de APV, de presentatie van de tijdelijke locatie en het niet doorgaan van de tijdelijke locatie. De wijzigende regels betreft de hoogte van de huur. Enzo bleef volgen en er aandacht aan besteden.

Er kwam steeds meer media aandacht. De Volskrant, Trouw, Telegraaf, Stadsblad Utrecht, de Stad Utrecht begonnen ook het verhaal op te pikken. Later ook steeds meer tv. Hart van Nederland, EenVandaag, Nieuwsuur, Reporter. En radio. BNR nieuwsradio, Radio 1 op Straat, FunXradio. Sommige interviews gingen goed, andere interviews waren een ramp met als ultieme dieptepunt de uitzending van Pauw.

 

krantjes20media_71880ff9

Media kan je maken en breken. Geen enkel interview is makkelijk, je kan je niet voorbereiden, je weet de vragen van te voren niet, hooguit de insteek en die insteek kán plotseling veranderen. Van sommige interviews heb ik spijt dat ik ze gedaan heb, van andere interviews heb ik spijt dat ik ze niet gedaan heb. Zo is het eens voorgekomen dat ik werd gebeld voor een interview maar die weigerde en dan bleek later Renate van der Zee in die uitzending te zitten…en dan denk ik toch wel even fuck was ik toch maar wél gegaan.

Soms als discussies hoog oplopen wordt mij wel eens verweten mediageil te zijn. Het is dan wel zo dat ik regelmatig interviews doe, maar ik doe zeker niet alle interviews die ik aangeboden krijg. Ik selecteer de serieuze programma’s eruit, de rest weiger ik. Ik krijg veel verzoeken om de situatie in Utrecht komisch te brengen, ik verzeker ze elke keer opnieuw dat er helemaal niks te lachen valt om Utrecht. De situatie in Utrecht is wat mij betreft serieus ernstig en eerder om te huilen dan om te lachen. Het is dus zeker niet zo dat ik van media aandacht geniet.

Het is vooral noodzaak om mediadruk op de gemeente te houden. Zonder mediadruk en juridische druk zou de gemeente Utrecht geen klap uitvoeren in de vergunningsaanvraag van de Hardebolllenstraat. Media is dus noodzaak. Het is als sekswerker gewoon niet leuk om met media in contact te komen. Er zijn de vooroordelen, er is veel knip en plak werk. Je weet nooit hoe je verhaal er uit komt. Er is altijd een risico dat van mn goed bedoelde antwoorden een compleet ander verhaal gemaakt wordt.Je weet nooit hoe belachelijk de media mij of mijn collega’s zal maken, en ik weet nooit wat het interview met mn familie doet.

Alhoewel mn familie me altijd gesteund heeft in de vergunningsaanvraag en de daarbij horende media aandacht is het wel zwaar voor ze.  Vooral voor m’n nichtje HBO student, ze wil lerares worden maar wordt tijdens stages als ze voor de klas staat vaak uitgescholden voor hoer. Niet om haar zelf, maar omdat haar tante een hoer is, zal zij het ook wel zijn. Dat stigma werkt zo ver door dat het niet alleen mij raakt, maar juist mijn familie.

Dan is de beeldvorming van de media in Utrecht betreft het Zandpad en de Hardebollenstraat wel wat bijgedraaid, ik moet bekennen dat ik zelfs goed contact heb met vooral het AD en de Telegraaf, ze volgen me trouw. Bij de telegraaf stond 31 maart zelfs de champagne klaar  voor het geval dat de Hardebollenstraat vergund zou worden.

De landelijke media is een compleet ander verhaal. Zoals de afgelopen dagen de kranten weer vol stonden met opgeklopte cijfers om de klantcriminaliseringswet erdoor te krijgen. De journalisten nemen weer klakkeloos over, doen geen onderzoek,  denken niet na over de gevolgen van zo’n wet en vinden het weer een compleet logische zet. Net als bij de sluiting….dat doet me realiseren dat we wat betreft beeldvorming weer terug bij af zijn. Journalisten hebben de kennis niet, of willen de kennis niet kennen.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s